1970-1995 yılları arasında her yaz köyümüze gelen demirci bir aile vardı. Demirci Ayvaz Aga, eşi Hayriye abla ve oğulları körükçü Selahattin..Çapa zamanı olan mayıs başında köye gelirler harman sonu giderlerdi. Çapalar akşamdan Ayvaz agaya dövülmek için bırakılır, sabah çapaya giderken alınırdı. Selahattin körük çeker, ateşler ve Ayvaz aga da çapa, kosa vs ne varsa kızgın ateşte ve örsün üzerinde çekiçlerdi. Şimdiki su deposunun olduğu yerde evleri vardı. Muhtar Recep Arabacı onlara tek gözlü bir ev yaptırmıştı. Selahattin bazen kışın da tek başına burada kalır, köylülere her türlü işe giderdi. Selahattin’in kulakları fazla duymazdı, çok saf, temiz kalpli biriydi. Bir gün bizim kahvede oturuyoruz, rahmetli Salih Mısıratlı dayım “Selahattin bana bir araba buğday yükleycez beraber, sana 50 kaat vercem dedi. Selahattin 3 onluktan aşağı katiyyen olmaz dedi. Salih dayı tamam yav seni mi kırcam 3 onluk sana helal olsun dedi” ve beraber buğday yüklemeye gittiler. Selahattin bir gün Ali Pehlivan ile birlikte gündöndü kazan ameleye su götürmüşler. Ameleden bir kız Selahattin’in roman olduğunu görünce bu kim? diye sormuş Ali Pehlivan’a. O da o mu, o köyün Lüzumsuz işler müdürüdür demiş Kız da o ne demek demiş. Ali amca da köyde ne kadar lüzumsuz iş varsa Selahattin’den sorulur demiş, kız Selahattin’e cilvelenmeye başlamış. Hayriye abla her akşam biz gelir, mari Nesibe biraz yumurta ver de Selahattinime pişireyim derdi. Annem, Hayriye ablaya kıyamaz evde ne yemek varsa verirdi. Severdim Hayriye ablayı, iyi bir insandı, Ayvaz aga da öyleydi. Selahattin ile Ferah İlköğretim Okulundayken Kıyık’ta karşılaştık ve bu hatıra fotoğrafını çektirdik. Sonra yatalak olmuş, yengesi bakmış bir kaç yıl. Yaklaşık 10 yıl önce vefat etmiş. Bu güzel insanlar köyümüze yıllarca demircilik gibi önemli bir hizmette bulundular. Demirci Ayvaz aga ve Ailesinin mekanı cennet olsun.

Necmettin KIYICI