Ziyaretçi Defteri

Sevgili Sebahattin; Sen ne desen haklısın...Çok uzun yıllardan beri köyümüzde böyle önemli bir çalışma yapılmadı galiba. Yapılan iş bence harikulade....Şimdi sen diyeceksin? Oradan izlemek kolay, iki haftadan beri uğraşıyoruz. Sen nerelerdesin? Hadi bir hafta gelemedin, ya ikinci hafta?...Sebahattin; Ben şimdi bunu sana nasıl izah edeyim,bilemiyorum. İnsan köyünden bunca yıl ayrı kalınca, kendini ne kadarda yalnız hissediyor. Sanki ben orada olsam, kimselerle kaynaşamayacağım ve hiç bir işe yaramayacağım hissine kapılıyorum nedense... Bazıları yüksek sesle düşünüyor şimdi. Bırak bu duygusal ayaklarını, zor geldi tabi kürek sallamak, taş taşımak bu sıcakta...(Sebahattin sen böyle düşünmezsin ,eminim)...Bazen arkadaşlarla konuşuyoruz, Kimi ben gitmesemde olur, nasıl olsa abim orada beni temsilen...Haydiii, yine yalnızlık işte.V e yine pişmanlık.Haftaya işi, gücü , herşeyi bırakıp gitmek istiyorum köye Allah kısmet ederse. Bakarsınız bize uygun bir iki iş kalmıştır. Yalnız şunuda belirtmeden gidemiyorum izninizle. Son çalışmalarda gördüğüm iki insan. Biri Osman öğretmenim, arkadaşım..Diğeri de Mehmet öğretmenim...Herkes bilir Mehmet hoca benim dayımdır. Fakat benim için O, insanları seven kalbiyle,dürüstlüğüyle ve sessizliğiyle, sonsuza kadar benim,,,ABİMDİR...Saygılarımla......