Ziyaretçi Defteri

sözLük anLamı; "DiLek anLatan cümLeLerin ba$ına getiriLerek "ne oLurdu" anLamında özLem veya pi$manLık biLdiren bir söz", oLan KE$KE yi hepimiz kim bilir kaç kez kuLLanmı$ızdır hayatımız boyunca... Dü$ünmeye, karar vermeye iLk ba$Ladığımızda tanı$mı$ızdır bu (geneLde) memnuniyetsizLik ifade eden sözcükLe. Dı$arıya çıkıp arkada$LarımızLa oynamaya gitmi$izdir o küçücük ayakLarımızLa büyük adımLar atarak. En geç 7 de evde oLmamız gerekmektedir. Ancak oyun tatLıdır. Her nedense tatLı oLan her $eyin bir yasakLayıcısı vardır dünyada. saat adım adım 7 ye yakLa$ır. Bir tarafta cıvıL cıvıL arkada$Larımız bir tarafta evimizin sinir bozucu duvarLarı. Seçim yapmak gerekir. Çoğu sefer oyunu seçmi$izdir. Sonuçta ne oLur? ZıLgıtı yersin evin bahçesinde iLk kar$ıLa$tığın aiLe bireyinden. dü$ünürsün kısa bir süre. "Ah" dersin "Ke$ke saatinde geLseydim eve de azar i$itmeseydim". AsLında senin bittiğin an odur. Farkında değiLsindir. BeLki iLk kez cümLene "ke$ke" iLe ba$Lıyorsundur ama bu son oLmayacaktır. $u an geriye baktığında çok büyük dert değiLdir evdekiLerden zıLgıt yemek (ya da nasıL adLırıyorsan). AsıL dert "ke$ke" keLimesinin döküLmesidir diLinden. Zaman iLerLer. Sen büyürsün, dü$ünceLerin büyür. DertLerin de... SürekLi bir $eyLere ke$ke dersin. Orta okuL yıLLarında okuLdan kaçarsın. BiriLeri hem de en gammazLarı mutLaka görür seni. YakaLanırsın. Yine azar vardır sonunda biLemedin dayak. Kafan önüne eğiLmi$, eLLerin kavu$mu$ mecburen kurarsın "Ke$ke" iLe ba$Layan maLum cümLeLerden herhangi birini. Sınavdan 1 aLırsın, "ke$ke" dersin. İ$te bu engeLLenemez yükseLi$idir "geçmi$ten duyuLan pi$manLığı ifade eden söz" ün. ErgenLik çağına geLdiğinde tavan yapar hayatındaki "ke$ke" Ler. SürekLi memnuniyetsizdir bünye. Her yaptığını sen yapmı$sındır ama sonuçLarından zararLı çıkarsın. Peki "ke$ke" ne kadar yardım eder sana? tabii ki hiç yardım etmez. Sanırsın ki bundan doLayı ders aLacaksın ve bir daha yapmayacaksın. YanıLıyorsundur. O "ke$ke" Ler sadece üzer seni. HatırLatır maziyi. Bir zaman makinesi ister deLi gönüL. Ancak yoktur. En koLay kaybediLen $eydir zaman, geri getiremezsin. Biraz daha büyürsün (sadece fizikseL oLarak). Birini seversin. Hem de çok. Onu dü$Lersin hep. "Ke$ke" dersin bu kez "diLek anLatan cümLeLerin ba$ında". Ne yapsan ne etsen o, senin onu sevdiğinin 1 i kadar biLe sevmez seni ya da sen öyLe sanırsın.. "GeL" dersin "o Türk fiLmLerindeki pembe panjurLu evden yapaLım bir tane". geLmez. ELinden geLen her$eyi yaparsın OnunLa mutLu oLabiLmek için. OLmaz. Aradan zaman geçer koyverirsin kendini. Vazgeçersin artık. Sonra "Ke$ke" dersin "$unu da yapsaydım, bunu da, onu da...". İçin içini yer. Sonunda dank eder kafana. "Bu güne kadar ne yaptıysam, kendim yaptım. Niye pi$manLık duyayım ki..?" diye dü$ünüp "Ke$ke" dememeye karar verirsin. NasıL oLsa hep kendi kararını vermi$sindir. SorumLuLuk sana aittir. SonuçLarına katLanman gerekir. Gün geLir. O pembe panjurLu evin içinde, yanında oLmasını hayaL ettiğin ki$i çıkar kar$ına. Niye sana kar$ıLık vermediğini anLatır. Sebep sensindir. YıkıLırsın. Zamanında doğru hareket etseydin bu $ekiLde devam etmeyecekti hayatın. Tam "Ke$Ke" ye resti çekip hayatından uzakLa$tırmı$ken, hayatının en "Ke$keLik" durumuyLa kar$ı kar$ıya kaLırsın. Yine yerLe$ir dimağına en acı $ekiLde, en istediğin $eyin gerçekLe$meyi$i $erefine. Hani demi$ ya $arkıcı, "YaLnızLık benim eski sevgiLim, yaLnızLık benim en vefaLı yarim" diye. YaLnızLık değiL o. KE$KE...